Home » Learn More » Relax More » Certificaat Somatic Experiencing Practitioner!

Certificaat Somatic Experiencing Practitioner!

Relax More - Certificaat Somatic Experiencing Practitioner!

Laatste opleidingsweek

Afge­lo­pen week was ik voor de zes­de en laat­ste keer een week op pad voor mijn oplei­ding tot Soma­tic Expe­rien­cing ® Prac­ti­ti­o­ner, ofte­wel Lichaams­ge­richt Traumatherapeut.

Een bij­zon­de­re week. Niet alleen omdat het de laat­ste was, maar ook omdat ik mijn cer­ti­fi­caat zou gaan ont­van­gen. Omdat de cri­te­ria dui­de­lijk waren en ik aan alle cri­te­ria vol­deed, wist ik dat ik het cer­ti­fi­caat zou gaan krij­gen. Ten­zij ik een been zou bre­ken of zoiets, want aan­we­zig­heid van die laat­ste zes­daag­se was nog wél een ver­eis­te waar­aan ik moest voldoen.
Maar goed, dat heb ik dus gered.

Drie jaar vloog voorbij

De zes oplei­dings­we­ken die nodig zijn om SE™-therapeut te wor­den heb ik in de afge­lo­pen drie jaar gevolgd. Nu zou je kun­nen den­ken dat dat toch ook in bijv. zes weken 😉 had gekund, maar er kwam nog heel wat meer bij kij­ken dan alleen het ‘klas­si­ka­le’ gedeelte.

Zo moest ik bij­voor­beeld zelf een flink aan­tal ses­sies in deze the­ra­pie­vorm nemen, als cli­ënt dus. Ten eer­ste om zelf te erva­ren hoe krach­tig de SE metho­diek is; ten twee­de om mij meer bewust te wor­den van- en ver­zach­ting te vin­den bij de indrin­gen­de gebeur­te­nis­sen en erva­rin­gen uit mijn eigen levensgeschiedenis.

Dan waren er nog enke­le tien­tal­len uren ver­plich­te super­vi­sie die gevolgd moesten wor­den, waar­bij ik door zeer erva­ren SE-the­ra­peu­ten werd bevraagd op het hoe en waar­om van het­geen ik deed in de ses­sies die ik had met cliënten.

Ten­slot­te heb ik maan­de­lijks wel een of twee hal­ve dagen door­ge­bracht met groeps­ge­no­ten voor samen stu­de­ren en oefe­nen. Het was dus geen cadeau­tje qua gevraag­de inspan­ning, maar wél qua resultaat.

Resultaat

Drie jaar de tijd nemen voor deze oplei­ding was geen over­bo­di­ge luxe. Het gaat bij trau­ma­the­ra­pie immers niet over zweet­voe­ten of een lek­ke band, maar om gebeur­te­nis­sen en erva­rin­gen die ons tot in het diep­st van ons wezen raken en die ons leven blij­vend beïn­vloe­den. Dit wordt ook in toe­ne­men­de mate door weten­schap­pe­lijk onder­zoek beves­tigd: het is juist het blij­ven­de effect dat van een trau­ma een trau­ma maakt. En dan heb­ben we het bij­voor­beeld over het mij­den van bepaal­de situ­a­ties, diver­se chro­ni­sche licha­me­lij­ke klach­ten, geplaagd wor­den door nare her­in­ne­rin­gen, depres­si­vi­teit of angst­klach­ten, etc.

Veel men­sen func­ti­o­ne­ren in het dage­lijks leven nor­maal met dit soort klach­ten. Trauma’s (ofte­wel: de nasleep van gebeur­te­nis­sen die té hef­tig waren voor onze lijf en leden) lei­den vaak een slui­me­rend, onder­huids bestaan dat — vaak onge­merkt — impact heeft op het wel­be­vin­den, de gezond­heid en de kwa­li­teit van leven.

Zijn alle genoem­de klach­ten dan het gevolg van trau­ma? Vast niet, maar ik onder­schrijf wél de stel­ling dat trau­ma één van de meest onbe­gre­pen en onbe­han­del­de oor­za­ken van men­se­lijk lij­den in de hui­di­ge tijd is.

Van mindfulness naar traumatherapie

Ik schreef een tijd gele­den al in het weblog over de SE-oplei­ding en onder­tus­sen zijn er tal van ande­re blogs ver­sche­nen over het the­ma trau­ma en mijn visie daar­op. Voor som­mi­gen kan het mis­schien een wat vreem­de com­bi­na­tie lij­ken om mind­ful­ness- en com­pas­sie­trai­nin­gen te com­bi­ne­ren met trau­ma­the­ra­pie, voor mij is het een logisch con­ti­nu­üm. Hoe zit dat?

Als me in de loop van zo’n 65 mind­ful­nessgroe­pen, 10 com­pas­siegroe­pen, vele Tai Chi en Qig­ong les­sen en de indi­vi­du­e­le con­sul­ten van de afge­lo­pen 10 jaar iets dui­de­lijk is gewor­den, dan is het wel dat stress niet één ding is, maar een glij­den­de schaal van klach­ten en symp­to­men die snel of lang­zaam kun­nen ont­staan. Soms door een enkel­vou­dig pro­bleem zoals een auto-onge­val, soms als optel­som van jaren­lang te hard wer­ken of zor­gen, gepest wor­den of gevan­gen zit­ten in een slech­te relatie.

Hier­bij spe­len draag­kracht (wat de per­soon ‘aan kan’) en draag­last (dat waar de per­soon mee te maken krijgt) een belang­rij­ke rol. Daar­bij weten we dat de draag­kracht van ieder mens begrensd is en dat de draag­last in de afge­lo­pen tijd voor veel men­sen flink is toegenomen.

Stress en compassie als hoofdthema’s

Bij het omgaan met al die stres­so­ren, al die ‘aan­sla­gen’ op onze draag­kracht, speelt een com­pas­sie­vol­le hou­ding mijns inziens een cru­ci­a­le rol. Immers, door hard­heid en ver­kram­ping, zowel licha­me­lijk als men­taal, ont­staan onze klach­ten. Zo wor­den onze licha­men een ‘opslag­plaats’ van span­ning, angst en nega­ti­vi­teit. Iede­re vorm van hard­heid en kramp om daar van af te komen, ver­groot alleen het pro­bleem, want het is alleen maar weer meer hard­heid en kramp.

Vrien­de­lij­ke, mil­de aan­dacht is dus de sleu­tel tot het door­bre­ken van de cirkel.
Ik ben blij dat ik daar­voor, zowel in mijn groe­pen als nu ook in de per­soon­lij­ke ses­sies en con­sul­ten, goed ben toegerust.

Voor vra­gen of het maken van een afspraak voor een vrij­blij­ven­de inta­ke, neem con­tact op.

0 0 stemmen
Beoordeel artikel
Abonneer
Laat me weten als er
guest
6 Reacties
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline reacties
Bekijk alle reacties
6
0
Wil je een reactie geven op dit artikel? Cool!x
Scroll to Top