Home » Learn More » Tai Chi en Qigong » De grond onder m’n voeten

De grond onder m’n voeten

Relax More - De grond onder m'n voeten

Afge­lo­pen zon­dag (20 maart) zijn we met 4 men­sen ver­trok­ken naar Amster­dam, naar een trai­nings­zon­dag van Qig­ong leraar Peter den Dek­ker. Peter is seni­or stu­dent van Qig­ong mees­ter Lam Kam-Chuen en doceert Zhan Zhuang Qig­ong, de stijl die we bij Relax More beoe­fe­nen.

Onder de vier Apel­doorn­se bezoe­kers was Qig­ong cur­sist Hel­wi, die hier­on­der haar erva­rin­gen van deze dag beschrijft, waar­voor dank!

Hoe verbonden ben ik nu met de grond onder mijn voeten?

Ik ben iemand die veel weer­stand kan voe­len bij licha­me­lij­ke onge­mak­ken. Ik heb als kind het geluk gehad om op te groei­en met een gezond lijf. Door veel­vul­dig spor­ten werd mijn lijf ster­ker. Tege­lij­ker­tijd leer­de ik dat ik geen aan­dacht moest beste­den aan klei­ne pijntjes.

Nege­ren en door­gaan, niet zeu­ren en door­gaan, mijn best doen en door­gaan. Door­gaan, door­gaan en doorgaan…

Dit heeft mij op de sport­lad­der het één en ander opge­le­verd. Maar ook werd ik blind voor sig­na­len van mijn lijf. En als ik de sig­na­len wel voel­de dan ging ik toch nog door op wilskracht.

Dat heeft mij, tot 3 keer toe in mijn leven, com­pleet lam­ge­legd. De eer­ste keer was het door licha­me­lij­ke en gees­te­lij­ke uit­put­ting dat een bac­te­rie de kans kreeg om mij te vloeren.

De twee­de keer werd ik stil­ge­legd door RSI waar­bij ik voor het eerst in mijn leven angst voel­de om te bewe­gen. De der­de keer was een drie­kwart jaar duren­de rug­pijn die mijn nor­ma­le func­ti­o­ne­ren onmo­ge­lijk maakte.

Van­daag bij de work­shop van Peter den Dek­ker in Amster­dam, kre­gen we de opdracht om aan­dacht te geven aan elk sig­naal in je lijf: span­ning in de schou­der, een zwa­re druk in mijn rech­ter hiel, jeuk aan mijn neus, etc. Die aan­dacht bestond eruit dat ik het opmerk­te en er ook op mocht rea­ge­ren. Ik mocht de Qig­ong oefe­ning onder­bre­ken en even aan mijn neus krab­ben, de Qig­ong oefe­ning stop­pen en mijn armen los­schud­den. Niet pas als het pijn deed, nee, gewoon op het moment dat je het opmerk­te. Dit was voor mij een totaal tegen­over­ge­stel­de oefe­ning van wat mij is geleerd in mijn leven en wat ik mij­zelf heb eigen gemaakt.

Peter wil­de dat we de sig­na­len gin­gen her­ken­nen, ze zou­den opmer­ken. Daar­naast dat we ze zou­den erken­nen, toe­staan dat ze er zijn. Ook wil­de hij dat we ze zou­den onder­zoe­ken, waar komen ze van­daan? En als laat­ste, wat gebeurt er als we banen in ons lichaam gebrui­ken als een blik­sem­af­lei­der naar de grond?

De oefe­nin­gen van Peter beston­den eruit om deze fases te door­lo­pen. Voor­al de laat­ste fase fas­ci­neer­de mij. Jezelf ver­bin­den met de grond via je voe­ten, jezelf ver­bin­den met de grond via je knie­ën, jezelf ver­bin­den met de grond via je han­den, jezelf ver­bin­den met de grond via je hoofd. Zowel in stil­stand als in bewe­ging. Moe­der aar­de ont­vangt de span­ning, de pijn en de sen­sa­ties uit je lijf, als jij de ver­bin­ding maakt.

Ik ben door deze work­shop niet in een keer af van mijn weer­stand tegen licha­me­lij­ke onge­mak­ken. Wel is het goed voor mij om dage­lijks aan­dacht te beste­den aan en stil te staan bij hoe gegrond ik ben.

Ik wil mij­zelf van­af nu regel­ma­tig de vraag stellen:
Hoe ver­bon­den ben ik nu met de grond onder mijn voeten?

0 0 stemmen
Beoordeel artikel
Abonneer
Laat me weten als er
guest
0 Reacties
Inline reacties
Bekijk alle reacties
0
Wil je een reactie geven op dit artikel? Cool!x
Scroll to Top