Home » Learn More » Verhalen » De grootte van je gevangenis

De grootte van je gevangenis

Relax More - De grootte van je gevangenis

Jeugdsentiment

Vroe­ger reed ik motor. Ik had een snel­le Kawas­a­ki en reed ’s zomers en ’s win­ters. Gewoon, in m’n spijkerbroek.
Lek­ker rond­scheu­ren, plat door de bocht, altijd voor­aan bij het stop­licht (en als eer­ste weg), en medi­te­ren was natuur­lijk voor wat­jes. Nee, ik hoef­de geen auto. Je gaat toch niet vrij­wil­lig in een blik­ken kist zit­ten? Een beet­je in de rij staan?

Ik was ervan over­tuigd dat motor­rij­den iets met vrij zijn te maken had.

Een gezinnetje

Toen er kin­de­ren kwa­men en er geen geld genoeg was voor een auto én een motor, moest de motor het veld rui­men. Ik reed van­af toen in een auto, en bleek, rea­li­seer ik me nu, dit te kun­nen zon­der gevoe­lens van ONvrij­heid of opge­slo­ten zijn.

Een tijd­je gele­den dacht ik hier­over na, tij­dens een mij­me­ring over de druk­te op de weg en dat je nu toch echt niet meer zo hard kunt rij­den op een motor als ik vroe­ger deed. Het is gewoon­weg té druk en er is téveel ver­huf­te­ring en agres­sie op de weg.

Ingeseald

Als ik naar de gemid­del­de heden­daag­se motor­rij­der kijk, lij­ken het wel alle­maal mid­del­ba­re man­nen met een buik­je. Van de zomer heb ik me zit­ten ver­won­de­ren over een club van dit soort man­nen en echtgenotes/partners. Zij deden er wer­ke­lijk wel een half uur over om hun leren pak­ken, nier­gor­dels en laar­zen aan te trek­ken, hun inter­com aan te slui­ten, moto­ren warm te laten draai­en, helm­muts en helm op te zet­ten, zich op (of in?) het zadel te hij­sen en de eer­ste ver­snel­ling te vinden.

Onder­tus­sen natuur­lijk alweer badend in het zweet, want dit alles is geen pret­je met vijf­en­twin­tig gra­den. Vol­gens mij von­den ze het zelf ook niet leuk om zich als een worst in een strak vel te sea­len. Nu maar hopen dat je wel wat wind voelt tij­dens het rij­den en dat er niet teveel stop­lich­ten op rood staan, want dan sta je weer stil in je zwar­te sauna-pak.

Klein, kleiner…

Ik vind het een inte­res­san­te vraag: hoe groot is je gevangenis?
Mis­schien dat je als motor­rij­der denkt, zoals ik vroe­ger deed, dat auto­mo­bi­lis­ten in een blik­ken gevan­ge­nis opge­slo­ten zit­ten. Heb je niet in de gaten dat je zelf opge­slo­ten zit in een leren pak en een helm op je kop. Veel klei­ner kan je gevan­ge­nis toch niet zijn?

Kleinst

Toch wel.
We zijn alle­maal gevan­ge­nen van onze eigen (voor-)oordelen, con­di­ti­o­ne­rin­gen, aan­na­mes en auto­ma­tis­men. En er is geen clip­je of rit­s­je om de geest te ope­nen. Of het nu gaat om het ver­voer­mid­del waar je in of op rijdt, de leef­re­gels die je aan­hangt of de hoge­re macht waar­in je gelooft, over­al lig­gen de dogma’s op de loer.

Als je mee­wa­rig naar een ander kijkt is de kans reëel dat je eigen geest inge­seald zit als een worst. Tijd om wat gaat­jes te prik­ken en wat fris­se lucht toe te laten.
Een open mind kan wer­ke­lijk open zijn. Open bete­kent dat er ruim­te is.
Ruim­te voor ande­re denk­beel­den, ruim­te voor onze­ker­heid over- en bevra­gen van je eigen denkbeelden.
De gevan­ge­nis opent zich.

Foto: Chris­top­her Burns on Uns­plash

0 0 stemmen
Beoordeel artikel
Abonneer
Laat me weten als er
guest
0 Reacties
Inline reacties
Bekijk alle reacties
0
Wil je een reactie geven op dit artikel? Cool!x
Scroll to Top