Home » Learn More » Trauma » It takes two…

It takes two…

Relax More - It takes two...

Een ongeluk overkomt de besten

Peter Levi­ne, grond­leg­ger van de lichaams­ge­rich­te trau­ma­the­ra­pie genaamd Soma­tic Expe­rien­cing®, start zijn boek ‘De stem van je lichaam’ met het ver­haal van een ver­keers­on­ge­val waar­bij hij zelf betrok­ken was. Peter Levi­ne zou Peter Levi­ne niet zijn als hij deze gele­gen­heid niet zou aan­grij­pen om zijn gedach­te­goed te illu­stre­ren. Hij ver­telt in zijn boek en in het film­pje hier­on­der uit­ge­breid en gede­tail­leerd over wat er gebeur­de op het gebied van over­le­vings­re­ac­ties en trau­ma-ener­gie die op deze momen­ten door zijn lijf gier­den; in deze levens­be­drei­gen­de situatie.

Een klap uit het niets

Onder­weg naar een jari­ge vriend werd Peter geschept door een auto die ruim 50 km/uur reed. Zijn lichaam smak­te op de voor­ruit, die daar­door bezweek, en Peter rol­de op straat. Hij land­de hard, was hele­maal war­rig, niet begrij­pend wat er gebeurd was en zon­der idee hoe hij eraan toe was en of er inwen­dig let­sel was.

Nóg meer stress

Een toe­val­lig pas­se­ren­de ‘para­me­dic’ (waar­schijn­lijk een eer­ste hulp-arts of ambu­lan­ce­me­de­wer­ker) schoot te hulp, som­meer­de Peter zijn hoofd stil te hou­den -“mis­schien is je nek wel gebro­ken!”- en vuur­de aller­lei vra­gen op Peter af. Dit zorg­de ervoor dat Peter in een die­pe­re men­ta­le shock zak­te, dit was té veel voor zijn lichaam. Hij dis­so­ci­eer­de, zijn geest ‘ver­liet zijn lichaam’, als bescher­ming tegen deze enor­me over­spoe­ling van stress en onveiligheid.

Dit is een reac­tie die heel veel getrau­ma­ti­seer­de men­sen mee­ge­maakt heb­ben, en die op ver­schil­len­de manie­ren beleefd en later ver­woord wordt. Kern­a­spect is dat je ‘er niet meer bij bent’, je voelt niets meer, en dat is ook pre­cies wat de bedoe­ling is van je lijf, want het is té veel, té hef­tig en het gaat té snel.

Een reddende engel

Een vrouw die kin­der­arts bleek te zijn, kwam ook te hulp en vroeg Peter wat ze voor hem kon doen. “Blijf als­je­blieft bij me”, zei Peter, wat de vrouw deed, ter­wijl ze zijn hand vast­hield. Dit con­tact, de geur van haar par­fum, het gerust­stel­len­de van haar stem, gaf Peter het gevoel dat hij niet alleen was.

Hier­door kon hij weer in con­tact komen met zijn lichaam, voe­len waar de shock in zijn lichaam vast zat en de ener­gie in bewe­ging laten komen. Luis­te­rend naar zijn lichaam, het lichaam met zijn woord­lo­ze stem.

Het natuurlijke proces gaat zijn gang

Peter ver­telt het mooi (van­af 3 min. 20) hoe het trilt, er bewe­gin­gen van afweer zijn, gol­ven van warm­te en van emo­ties (boos­heid, “hoe kon ze mij aan­rij­den!”), ter­wijl de vrouw steeds bij hem was.

Door zijn ken­nis van trau­ma en het vele werk dat Peter gedaan heeft met getrau­ma­ti­seer­de men­sen, begreep Peter wat er gebeur­de en kon hij het laten gebeu­ren. De trau­ma-ener­gie werd ver­werkt en afge­voerd, wat tot gevolg had dat zijn pols en bloed­druk even later hele­maal nor­maal waren, tot gro­te ver­ba­zing van het inmid­dels gear­ri­veer­de ambulancepersoneel…

Niemand kan dit alleen

Zelfs Peter Levine niet

De aller­be­lang­rijk­ste les wel­licht: Zelfs iemand met de ken­nis en erva­ring van Peter Levi­ne, met al het werk dat hij gedaan heeft, de dui­zen­den keren dat hij men­sen gehol­pen heeft met hun trau­ma’s, kon dit natuur­lij­ke pro­ces van trau­ma-ver­wer­king niet in zijn een­tje. De vrien­de­lij­ke aan­we­zig­heid en warm­te van de kin­der­arts was essen­ti­eel voor zijn ont­la­ding, waar­door hij geen trau­ma aan het onge­val over­hield (zie van­af 6 min. 25)

Waar ons lichaam voor gemaakt is

Van belang hier­bij is het om te begrij­pen dat ons lichaam is ont­wor­pen om te lopen en te ren­nen, en mis­schien om te klim­men in een boom. Het lichaam is van natu­re toe­ge­rust om schok­ken en klap­pen op te van­gen en te ver­wer­ken ten gevol­ge van val­len, strui­ke­len, etc. Maar de ener­gie die vrij­komt bij- en de impact van ver­keers­on­ge­val­len is gewoon­weg té groot, daar is ons lijf niet voor ont­wor­pen, dat kun­nen we niet alleen.

Later mag en kan het ook, mét een goede therapeut

Op het moment van het onge­val kan iemand als Peter Levi­ne ter plek­ke goe­de trau­ma­ver­wer­king voor zich­zelf laten plaats­vin­den, met hulp van een vrien­de­lij­ke omstan­der. De mees­te (under­sta­te­ment) men­sen kun­nen dit niet, zelfs niet mét een vrien­de­lij­ke omstan­der erbij; daar­voor zijn we met z’n allen té veel ver­vreemd van ons lichaam; al vóór het onge­val plaats­vindt dus…

Maar geluk­kig kan trau­ma-ener­gie die niet ont­la­den is op een later tijd­stip, met zach­te hand en vrien­de­lij­ke aan­dacht, weer in bewe­ging gebracht wor­den. Zie­daar de rol van een trau­ma­the­ra­peut met ken­nis van deze mechanismen.
Nie­mand kan het voor ons doen, nie­mand kan het in zijn een­tje doen.

Een muzikaal einde

Peter ein­digt: ‘er is een Moto­wn lied­je dat zegt “It takes one to stand alo­ne in the dark­ness, it takes two to let the light shi­ne through…“ ‘

Er zijn er vaak twee nodig om te luis­te­ren naar de stem van ons lichaam, de stem zon­der woor­den, een stem met zoveel tijd­lo­ze en die­pe wijs­heid, een stem die ons terug kan lei­den naar heling en heelheid.

Onder het film­pje met het ver­haal van Peter de tekst van “It takes two” van Mar­vin Gaye en Kim Wes­t­on, een lied dat nu een die­pe­re bete­ke­nis voor mij heeft gekregen.

 

It takes two

One can have a dream, baby
Two can make a dream so real
One can talk about being in love
Two can see how it real­ly feels
One can wish upon a star
Two can make a wish come true, yeah
One can stand alo­ne in the dark
Two can make a light shi­ne through
It takes two, baby
It takes two, baby
just me and you
You know it takes two
One can have a bro­ken heart
living in misery
Two can real­ly ease the pain
like a per­fect remedy
One can be alo­ne in a bar
like an island he’s all alone
Two can make just any place
seem just like bein’ at home
It takes two, baby
It takes two, baby
just me and you
You know it takes two
It takes two, baby
It takes two, baby
just me and you
You know it takes two
Yeah
It takes two, baby
It takes two, baby
just me and you
You know it takes two, ha!
One can…

 

5 1 stem
Beoordeel artikel
Abonneer
Laat me weten als er
guest
0 Reacties
Inline reacties
Bekijk alle reacties
0
Wil je een reactie geven op dit artikel? Cool!x
Scroll to Top