Twaalf jaar in een grot

Twaalf jaar in een grot 3 min. leestijd

Twaalf jaar is erg lang…

En toch is dat is wat Jetsunma Tenzin Palmo heeft gedaan. Een gewoon Engels meisje dat van jongs af aan vastbesloten was boeddhistische non te worden. En dat ook werd. Met een diepgeworteld verlangen om inzicht te krijgen in haar eigen geest en de vastberadenheid dit te bereiken.

Een tijdje geleden las ik het boek dat daarover geschreven is door Vicki MacKenzie, getiteld Cave in the Snow (inmiddels ook in het Nederlands verkrijgbaar met de titel “Innerlijk vuur”). Ik vond het een fascinerend en ontroerend boek.

In afzondering leven

Maar goed, ik ben dan ook altijd al geboeid geweest door verhalen van mensen die langere tijd in afzondering leven. Ik weet niet, dat is een soort tic van me. Zo heb ik bijvoorbeeld een half metertje boeken van mensen die solo de wereld zijn overgezeild in mijn boekenkast staan.

Wat zijn de drijfveren van iemand die zichzelf vrijwillig twaalf jaar afzondert in een grot, op 4000 meter hoogte, in de Himalaya? Waar ze 8 maanden per jaar ingesneeuwd is en geen contact heeft met wie dan ook. Waar ze zichzelf moet zien te redden met eten, wassen, kou, ziekte en andere ongemakken.
Hoe voel je je daar? Wat doe je de hele dag?

Wie vlucht er eigenlijk?

Relax More - Twaalf jaar in een grot

Tenzin Palmo bij haar grot, haar spullen drogend na slecht weer.

Een passage die grote indruk op me maakte is de volgende (ik heb hem voor u vertaald), waarin de schrijfster aan Tenzin Palmo vraagt…

Is het niet zo je dat je door in een grot te gaan leven eigenlijk vlucht? Dat je de problemen van het dagelijkse leven uit de weg gaat? Aldus de meest gestelde vraag door mensen die een dergelijke exercitie niet ondernemen…

“O nee, helemaal niet. In mijn beleving is het wereldse leven juist een vlucht” antwoordde Tenzin Palmo zonder erover na te hoeven denken.

“Wanneer je een probleem hebt, zet je de tv aan, bel je een vriend of ga je een kop koffie halen. In een grot daarentegen heb je niemand om bij te rade te gaan, behalve jezelf. Wanneer het zwaar wordt heb je geen andere optie dan je probleem onder ogen te komen en er aan de andere kant weer uit te komen.
In een grot kom je eigen natuur in zijn meest rauwe aard tegen en moet je een manier vinden ermee om te gaan”, zei ze.

Wat mij betreft een ijzersterke logica. Van een vrouw met grote moed en wijsheid.

Een schepje er bovenop

Na 9 jaar leven in de grot, waarvan dus minimaal 8 maanden per jaar in afzondering vanwege het onherbergzame landschap en de sneeuwval, besloot Tenzin Palmo, in overleg met haar leraar, tot een 3-jarige periode van totale afzondering. Als extra verdieping in haar mentale training.

Zeker, u kunt er van alles en nog wat van vinden, variërend van zonde van de tijd tot groot respect. Ik heb vooral groot respect voor zo’n beslissing én de moed en kracht om dit aan te gaan en vol te houden.

Want dat heeft ze gedaan: volgehouden. Bijna de volle drie jaar… Sterker nog, Tenzin Palmo schrijft zelfs dat ze het prima naar haar zin had en zich geen moment verveeld heeft.

Anticlimax

Bijna de volle drie jaar. Het zal je maar gebeuren: dat je na 2 jaar en 9 maanden van totale afzondering, dus werkelijk geen mens gezien of gehoord hebbend, een politie-agent aan de deur van je grot aantreft die je binnen tien dagen het land uit wil hebben omdat je visum verlopen is.
Werkelijk! Dát was de wijze waarop haar afzondering eindigde. Met een schreeuwende politie-agent…

Wat een anti-climax. En wat deed Tenzin Palmo? Die werd niet boos, maar ging de volgende dag naar het dorp om uit te leggen hoe ze e.e.a. geregeld had. Ze kreeg toestemming om nog een tijd te blijven, maar de afzonderingsperiode was al verstoord. Ze had contact gehad, ze had gesproken. De retraite was voorbij.

Aanrader

Ik ga verder niet alle details uit de doeken doen, maar raad u aan dit boekje of de Nederlandse versie aan te schaffen en te lezen.

Een inspirerend en interessant verhaal, dat zich ook goed laat lezen zonder Boeddhistische achtergrond of interesse. Nieuwsgierigheid is een goede drijfveer om dit boek te kopen en te lezen.

Met Tenzin Palmo is het goed gegaan. Ze is erg actief in de Boeddhistische vrouwenbeweging. In Tibetaans Boeddhistische kringen hebben vrouwen nog steeds minder mogelijkheden dan mannen… Tenzin Palmo is van plan hier verandering in aan te brengen en ik wens haar daarbij van harte heel veel succes toe.

Relax More - Twaalf jaar in een grot 1

Boekcover van Cave in the Snow

Wilt u het boek aanschaffen? Hier een link naar Amazon.

Photo by Daniel Burka on Unsplash

Over de auteur:

Ronald de Caluwé is Mindfulness- en Compassietrainer, T'ai Chi en Chi Kung docent en Lichaamsgericht Traumatherapeut i.o. Daarbij zen-beginner sinds eind jaren '80. In 2009 startte hij Relax More. Zie ook Ronald's persoonlijke pagina.

3 Comments

  1. Sandra Westhoff
    Sandra Westhoff 28 februari 2018 om 17:40 - Antwoorden

    Klinkt als een goed en vooral inspirerend boek. Ik herken het verlangen om in afzondering te willen trainen. En ben vooral benieuwd hoe ze het in praktische zin deed. Hoe kreeg ze haar maaltijden b.v. Voor nu moet ik het doen met zo nu en dan een maandje in het klooster, niet in afzondering, wel zo veel mogelijk in stilte….

    • Ronald de Caluwé 1 maart 2018 om 09:47 - Antwoorden

      1 x per jaar boodschappen doen en vooral zelf veel groenten verbouwen en wat het land geeft. Het was geen vetpot in ieder geval, neem ik aan.
      Inspirerend was het zeker. Voor mij niet (meer) zozeer om hetzelfde te gaan doen, maar wel om de beoefening serieus te blijven nemen.
      En deze vrouw heeft daarna al heel veel gedaan voor de positie van vrouwen in het (Tibetaans) Boeddhisme.
      Boek lenen?
      😉

    • Sandra Westhoff
      Sandra Westhoff 8 maart 2018 om 18:28 - Antwoorden

      Op dit moment heb ik nog zoveel wat ik graag wil lezen dat ik voorzie dat ik er niet aan toe kom. Maar hij staat wel op mijn wensenlijstje…

Geef een reactie