Home » Learn More » Verhalen » Van de kaart

Van de kaart

Relax More - Van de kaart

Lezers die dit weblog al een tijd­je vol­gen, weten mis­schien dat ik graag kijk naar- en lees over de rei­zen die gemaakt wer­den en wor­den met zeil­sche­pen. Met name de ont­dek­kings­rei­zen van wel­eer boei­en me erg.

Zo schreef ik lang gele­den over de prach­ti­ge (en prijs­win­nen­de) docu­men­tai­re­se­rie die de VPRO uit­zond over de Reis van de Bea­g­le, naar aan­lei­ding van het inter­na­ti­o­na­le Dar­win-jaar 2009.

Het onbekende tegemoet

Recent was er een tv-serie waar­in een ander Neder­lands zeil-para­de­paard­je, de Oos­ter­schel­de, de wereld rond­zeil­de. Ook deze serie heb ik graag beke­ken, alhoe­wel het came­ra- en mon­ta­ge­werk van de EO wer­ke­lijk onder­maats was wat mij betreft. Maar al kij­kend kwam de vraag weer boven drij­ven wat ik nu eigen­lijk zo inte­res­sant vind aan die zeilreizen.

Het ant­woord werd me in de schoot gewor­pen toen de kapi­tein van de Oos­ter­schel­de ver­tel­de over hoe het er vroe­ger aan toe ging; in het tijd­perk van de gro­te ont­dek­kings­rei­zen, zo aan het eind van de 15e eeuw.
In die tijd wist men wer­ke­lijk niet hoe een reis eruit zou zien en hoe lang hij zou duren. Er waren geen kaar­ten voor het gro­te onbe­ken­de, men moest zijn eigen kaar­ten maken.

Dus voer men van de kaart af. Al het beken­de voor­bij, het onbe­ken­de tege­moet. Het onbe­ken­de in kaart bren­gen. Maar, nog­maals, daar­voor moet je dus wel eerst van de kaart af varen. Iets waar­voor, denk ik, veel lef nodig is.

Van de kaart raken

Kijk bij­voor­beeld eens hoe wij dat gezeg­de, dat dus uit de scheep­vaart afkom­stig is, meest­al gebrui­ken: Van de kaart zijn is nooit ple­zie­rig. We zijn van slag, uit­ge­scha­keld, uit­ge­teld, lam gesla­gen. Iets dat we meest­al ver­mij­den, van de kaart raken.

Hoe­wel aan de ene kant begrij­pe­lijk, heeft het nooit van de kaart wil­len raken ook iets tra­gisch en iro­nisch. Want als je nooit bereid bent de kust uit het oog te ver­lie­zen, zul je nooit iets nieuws ontdekken.

En dat raakt aan het­geen wij in de medi­ta­tie doen. We oefe­nen ons­zelf in het waar­ne­men van onze gewoon­ten, waar­van het onder con­tro­le hou­den van onze erva­ring door te vech­ten tegen wat we onaan­ge­naam vin­den en ons vast te klam­pen aan wat ple­zie­rig voelt, een hele beken­de is. En we gaan iets leren doen wat we mis­schien wel nooit eer­der gedaan heb­ben: we pro­be­ren dit con­tro­le­ren, al is het maar voor even, ach­ter­we­ge te laten. En we gaan con­tact maken met de erva­ring, zón­der hem te con­tro­le­ren of ver­an­de­ren. Of, want soms is het gewoon moei­lijk om dit niet te doen, we gaan ons­zelf niet ver­oor­de­len wan­neer we mer­ken dat we wel iets veranderen.

We laten dus het beken­de ter­rein ach­ter ons, we ‘varen’ van de kaart. Ja, en dan kun je ook best een beet­je van de kaart raken. Dat kan span­nend zijn.

Ontdekken

Maar wát kan het óók een ont­dek­king zijn als je merkt dat het los­la­ten van con­tro­le niet auto­ma­tisch bete­kent dat je over­spoeld wordt door onaan­ge­na­me erva­rin­gen. Wát een rust als je merkt dat een onaan­ge­naam gevoel ook kan weg­gaan zon­der dat jij dat hoeft te for­ce­ren. Dat het op deze manier mee­be­we­gen met gedach­ten en gevoe­lens let­ter­lijk en figuur­lijk heel anders is en voelt dan de tegen­be­we­ging waar we zo aan gewend zijn.

Van de kaart zijn is zo gek nog niet. Er lig­gen mooie ont­dek­kin­gen te wach­ten. En wees gerust, je kunt begin­nen met een klein stuk­je bui­ten het zicht van de kust. En dan de smaak te pak­ken krijgen.

Wie gaat er mee?

Foto: Arman­do Cas­til­le­jos on Uns­plash

0 0 stemmen
Beoordeel artikel
Abonneer
Laat me weten als er
guest
0 Reacties
Inline reacties
Bekijk alle reacties
0
Wil je een reactie geven op dit artikel? Cool!x
Scroll to Top