Home » Learn More » Gelezen, gehoord, gezien » Vrede kun je leren

Vrede kun je leren

Relax More - Vrede kun je leren

De auteurs

Eni­ge tijd gele­den ver­scheen bij De Bezi­ge Bij een klein boek­je geti­teld Vre­de Kun Je Leren. Het is geschre­ven door het Bel­gi­sche auteurs­duo David van Rey­brou­ck en Tho­mas d’Ansembourg. Eerst­ge­noem­de is als schrij­ver in Neder­land voor­al bekend sinds hij in 2010 de AKO Lite­ra­tuur­prijs won met zijn roman Con­go: een geschie­de­nis. D’Ansembourg is hier wat min­der bekend dan in Bel­gië. Hij is voor­ma­lig advo­caat, nu psy­cho­the­ra­peut en spe­ci­a­list op het gebied van geweld­lo­ze communicatie.

In de media

Hun boek­je werd met enig tam­tam gepre­sen­teerd: Van Rey­brou­ck mocht aan tafel bij Mat­thijs van Nie­kerk in DWDD  en er stond een pagi­na­groot gesprek met hem in NRC. Daar­na was het een poos­je stil. Alleen colum­nist Frits Abra­hams schreef er een wat zuur stuk­je over.

Vrede

Ik las Vre­de Kun Je Leren en ben er gema­tigd posi­tief over. Het plei­dooi dat bei­de schrij­vers erin voe­ren voor vre­desedu­ca­tie steun ik van har­te. Ook hun enthou­si­as­me voor mind­ful­ness en com­pas­sie deel ik. Waar ik min­der enthou­si­ast over ben is dat hun betoog wat one­ven­wich­tig is opge­bouwd en af en toe afdwaalt in min­der rele­van­te zaken.

Aan­lei­ding tot het schrij­ven waren de aan­sla­gen in Parijs (Bata­clan) en Brus­sel (Zaventem/Maalbeek) in 2015 en 2016. In de inlei­ding wordt gecon­sta­teerd dat velen tegen­woor­dig niet goed meer uit de voe­ten kun­nen met het woord ‘vre­de’. Waar­om is er wel een minis­ter belast met defen­sie (lees: oor­log), maar geen minis­ter die ervoor zorgt dat er vre­des­on­der­richt gege­ven wordt?

Wat is eigen­lijk vre­de? De auteurs defi­ni­ë­ren het als volgt: een sta­bie­le inner­lij­ke gesteld­heid die niet van de omstan­dig­he­den afhangt. Hier valt naar mijn mening wel op af te din­gen. Vre­de is natuur­lijk meer dan alleen inner­lij­ke vre­de. De auteurs geven wel toe dat deze staat van zijn wel gemak­ke­lij­ker te berei­ken en te hand­ha­ven is als de soci­aal­eco­no­mi­sche en poli­tie­ke omstan­dig­he­den daar­voor gun­stig zijn.

Ver­vol­gens beto­gen ze dat vre­de niet uit de lucht komt val­len. Ze gaan zelfs zover vre­de een weten­schap te noe­men. Een aan­vecht­ba­re stel­ling, lijkt mij. Maar ik ga wel hele­maal mee in hun bewe­ring dat de door hen bedoel­de inner­lij­ke vre­de bevor­derd wordt, mis­schien zelfs wel te leren valt door de metho­den van mind­ful­ness en com­pas­sie. Zij noe­men nog een der­de metho­de, name­lijk die van geweld­lo­ze com­mu­ni­ca­tie, maar sla­gen er niet in om mij pre­cies dui­de­lijk te maken wat dit pre­cies inhoudt.

Een goed voorbeeld: Mindful Nation

De auteurs komen in de loop van hun betoog met vele voor­beel­den van het nut van mind­ful­ness en com­pas­sie beoe­fe­ning. Daar­van wil ik er een uitpikken.
In Groot-Brit­tan­nië is een groep par­le­ments­le­den die zich door per­soon­lij­ke deel­na­me aan een trai­ning heeft laten over­tui­gen van de heil­za­me wer­king van mind­ful­ness. Daar­uit heb­ben deze poli­ti­ci de con­clu­sie getrok­ken dat het van nati­o­naal belang is om geld vrij te maken voor het imple­men­te­ren hier­van in onder­wijs, arbeid, zorg en jus­ti­tie. Dit is neer­ge­legd in een rap­port dat ver­scheen in okto­ber 2015, geti­teld Mind­ful Nati­on.

In Nederland nog een lange weg…

Terecht stel­len van Rey­brou­ck en d’Ansembourg vast dat er in ons land — even­als in Bel­gië — nog veel weer­stand en des­in­te­res­se is onder poli­ti­ci, onder opi­nie­lei­ders en in jour­na­lis­tie­ke krin­gen. Mind­ful­ness wordt beschouwd als iets softs en zwe­ve­rigs, maar slechts wei­ni­gen nemen de moei­te zich te ver­die­pen in de weten­schap­pe­lijk aan­toon­ba­re fei­ten. Zoals staats­se­cre­ta­ris van Onder­wijs, San­der Dek­ker, publie­ke­lijk zei: “Mind­ful­ness, dat lees ik dan in de zater­dag­bij­la­ge van de Volks­krant en dan denk ik; oh nou dan gaan we snel door… Is dat belang­rijk?” Hij gaf toe dat hij niet wist wat het was.

Eer­der noem­de ik al de column van Frits Abra­hams, geti­teld Mind­ful­ness moet. Daar­op stuur­de ik een mail naar de opi­nie­pa­gi­na van NRC met drie vra­gen: 1. heeft u het boek­je wel gele­zen, 2. heeft u ken­nis geno­men van de daar­in genoem­de weten­schap­pe­lij­ke onder­zoe­ken of zelfs maar abstracts daar­van en 3. heeft u zelf aan de brand­weer gevraagd wat de mind­ful­ness­trai­ning hen heeft opge­le­verd? Mijn reac­tie werd niet geplaatst.

Samenvattend

Dit is een boek­je dat — ondanks enke­le zwak­ke kan­ten — de moei­te van het lezen zeker waard is.

Tot slot een sug­ges­tie voor infor­ma­teur Tjeenk Wil­link: geef alle frac­tie­voor­zit­ters een exem­plaar van Vre­de Kun Je Leren. Mis­schien spie­ge­len ze zich aan hun Brit­se collega’s, brengt het een nieuw kabi­net wat snel­ler dich­ter­bij en krijgt mind­ful­ness de aan­dacht die het ver­dient op scho­len, in zie­ken­hui­zen en op ande­re plaat­sen in de maat­schap­pij waar het hard nodig is.

0 0 stemmen
Beoordeel artikel
Abonneer
Laat me weten als er
guest
3 Reacties
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline reacties
Bekijk alle reacties
3
0
Wil je een reactie geven op dit artikel? Cool!x
Scroll to Top