Home » Learn More » Maatschappij » Wat ons eens redde, maakt ons nu gek

Wat ons eens redde, maakt ons nu gek

Als je een klein baby’tje ver­baal geweld aan­doet, stu­ren zijn her­se­nen che­mi­ca­li­ën uit die zo destruc­tief zijn dat het deel­tje van zijn brein dat goed van kwaad onder­scheidt, niet groeit. Zo krijg je een zelf­ge­kweek­te psy­cho­ti­cus. Als een sol­daat zijn vriend ziet ont­plof­fen, is zijn brein zo gea­lar­meerd dat hij de erva­ring niet kan ver­woor­den. Dus voelt hij de gru­wel steeds opnieuw.

Mijn vraag is dus: hoe komt het dat men­ta­le scha­de altijd een kwes­tie is van leven­di­ge ver­beel­ding? Waar­om krijg je bij ziek­te van elk ander orgaan sym­pa­thie, behal­ve bij het brein?

Het alarm staat per­ma­nent op rood. 150.000 jaar gele­den, toen de taal in beeld kwam, begon­nen we een con­stan­te nood te ver­woor­den, niet alleen “Help, daar is een sabel­tand­tij­ger!” maar plots “Help! Ik heb de mail niet ver­stuurd! Help! Ik heb dik­ke bil­len! Help! Ieder­een ziet dat ik dom ben! Help! Ik ben niet gevraagd voor het kerst­feest!” Je hoort door­lo­pend dat­zelf­de lied­je, altijd weer, je wordt er gek van.
Zie je het pro­bleem? Wat eerst voor je vei­lig­heid zorg­de, maakt je nu gek. Het spijt me dat ik een nare tij­ding breng, maar iemand moet het doen: je huis­die­ren zijn geluk­ki­ger dan jij.

Zomaar enke­le cita­ten uit een film­pje van TED dat ik kreeg toe­ge­stuurd. Het duurt nog geen 10 minu­ten, maar is leuk, con­fron­te­rend en waar. Er zijn NL onder­ti­tels beschik­baar, en soms nodig, aan­ge­zien Ruby Wax nog­al rap van de tong­riem gesne­den is, om het maar eens zo te zeggen…

Geniet ervan!

Foto: John Cafaz­za on Uns­plash

5 1 stem
Beoordeel artikel
Abonneer
Laat me weten als er
guest
0 Reacties
Inline reacties
Bekijk alle reacties
0
Wil je een reactie geven op dit artikel? Cool!x
Scroll to Top